Surfen en chillen in een bubbelbubbelbubbelbad

Hola amigos!!

Vandaag eindelijk weer een berichtje uit Ecuador; ditmaal uit Vilcabamba in het zuiden van het land. Inmiddels zijn we al volleerd surfdude/surfchick... maar niet heus. In Montañita hebben we een twee uur durende surfles genomen van Henry (dit was één van de intelligentere surfdudes aanwezig, hij had namelijk zijn eigen naam op zijn buik getatoeëerd). Na deze eerste les zei Henry dat het vooral heel veel oefenen was. We kwamen er met vallen en opstaan achter dat surfen heel leuk kan zijn, maar ook erg vermoeiend en soms pijnlijk. Na een dag of vijf hadden we het wel een beetje te pakken - af en toe konden we recht op blijven staan, en dat gaf echt een supergoed gevoel!
We zaten in hostal ´Juancho´, waar schorpioenen over de muur lopen maar waar het wel erg gezellig was. Een ander pluspunt was dat ze een keukentje, een tv-hoek met allemaal illegale dvd´s en een barretje hadden. De cocktails die Jorge (spreek uit: gorchel) brouwde waren niet zo´n supergroot succes, maar ach - ze kostten maar een euro (WAT?? ÉÉN EURO?!)
We hebben in onze tijd in Ecuador nog nooit zoveel gringo´s en surferdudes bij elkaar gezien. Aan de ene kant was dat wel leuk - er waren veel leuke restaurantjes en je ontmoette gauw mensen, maar aan de andere kant was de sfeer wel heel anders dan in de rest van Ecuador. De algehele sfeer was nogal bob marley achtig - veel rastaharen, tatoeages en relaxte muziek. We hebben er ook een sinterklaas / kerstcadeautje voor onszelf gekocht: een custom-made zwembroek mét bloemen.

Na 5 nachten hadden we Montañita wel weer gezien en besloten we door te gaan naar de grootste stad van Ecuador - Guayaquil. Dit is een hele moderne, drukke, benauwde en luidruchtige stad. Er is, behalve de Malecon 2000 (hippe 2,5 km lange boulevard langs de rivier), winkelstraat 9 de Octubre en Parque Bolivar (waar je in plaats van duiven en eenden leguanen kunt voeren, best koel, maar iets minder als ze in je vingers bijten) niet super veel te zien. Het is gewoon een hele grote stad met veel mensen en bedrijven bij elkaar. De 2e ochtend zijn we dus weer vertrokken, deze keer naar Vilcabamba (10 of 11 uur in de bus).
Vilcabamba is een plaatsje waar mensen komen om te relaxen - er zijn hier veel mooie hostels en ook iets minder mooie. Vanmorgen zijn we namelijk (na een harige douche en koken nadat we zelf 2 cm vet uit de koekenpan moesten schrapen) al verkast naar een ander hostel. Hier ziet het er allemaal wat beter uit, maar toch gaan we morgen nóg een keer verhuizen :P We kwamen vandaag namelijk langs een hostel (onderweg naar de book-exchange-winkel) waar ze een zwembad, sauna, bar, turks stoombad, bubbelbad incl. tv, een videotheek, gratis internet en een ontbijt hebben. In plaats van $5 wat we nu per persoon per nacht betalen voor een kamer met gedeelde badkamer, moeten we dan $8 pppn. betalen - goed te doen dus. We hadden in Puerto Lopez al van andere mensen gehoord dat zij in dit hostel zaten en van Jorge kregen we ook al een foldertje.
Voor het eerst sinds dagen / weken zien we nu wat regen.. verder is hier het weer prima, door de hoge ligging in de bergen en vlakbij de oriënte (jungle).

We gaan een poging wagen om hier nog een paar dagen te blijven (oeh dat wordt moeilijk), totdat we voor Kerstmis naar Cuenca (ietsje naar het noorden) gaan.
Morgen zullen we wat foto´s proberen te uploaden.

Hasta luego y feliz navidad alvast!
Peter en Loes

Cotopaxi, bountystrand en (wederom) lopende chocola

--- filmpje van de Cotopaxi beklimming ---

Hoi allemaal!

Weer even een berichtje vanuit Puerto Lopez. We hebben de afgelopen dagen weer veel ondernomen; we hebben de Cotopaxi beklommen, zijn naar het Quilotoa-kratermeer gegaan, zijn weer terug naar de kust gegaan voor Isla de la Plata en Bountystrand ´Los Frailes´. Het uploaden van de foto´s gaf, alweer, problemen, dus dat proberen we vanuit onze volgende bestemming (Montañita) te doen.

De Cotopaxi was heel zwaar, door de hoogte en de koude, ijle lucht. We waren ook nog eens niet geacclimatiseerd doordat we rechtstreeks vanuit Manta (zeeniveau) kwamen. We begonnen dan ook net íets te enthousiast aan onze wandeling vanuit de parkeerplaats op 4500m naar de refugio op 4800m. Na 10 meter begon Peter te wankelen en speelde het vaccinatiedrama wederom af. Gelukkig had Vinicio, de gids, gezorgd voor een lunch met een stuk chocola erbij. Dit hielp goed, en daarna begonnen we wat rustiger aan - telkens om de 20 meter weer even pauzeren. We hebben ongeveer een uur over de 300m gedaan, en we waren blij dat we hadden besloten niet helemaal naar de top te gaan - damn, echt zwaar. Daarna hebben we een rondje om een laguna gelopen, in hetzelfde nationaal park als waar de vulkaan staat. Vervolgens nog naar de lama van Vinicio gaan kijken. Hij heette Carlitos en was behoorlijk heet (Carlitos probeerde Vinicio te berijden). Hier kun je een filmpje zien van tijdens onze beklimming.

De dag erna (5 december..) gingen we naar Quilotoa, een mooi kratermeer, dat door de sulfaat helemaal groen is. We zijn eerst naar beneden geklauterd en werden door paarden terug naar boven gedragen. Hoe ze dat voor elkaar kregen was ons een raadsel, want de weg was echt heel stijl en stenerig. Peters paard heette ´chocolate´ en was geen paard maar een muilezel. Verder die dag geen zwarte pieten gezien (wel veel bruine).

Donderdagochtend vertrokken we uit ons hostal in Latacunga (toen kwamen we er ook achter dat het ontbijt niet bij de prijs inbegrepen was, en dat we dus elke dag voor $4 broodjes en gebakken eieren zaten te eten :P nouja, het was wel lekker). Ons plan was om die dag in één keer naar Puerto Lopez te gaan, maar toen we ´s avonds rond een uur of 9 in Jipijapa aankwamen bleek dat er die dag geen bussen meer gingen naar Pto. Lopez. We kunnen dus, als een van de weinige mensen op de wereld, zeggen dat we een nachtje in Jipijapa hebben geslapen. Jippie.

De volgende ochtend kwamen we erachter dat Jipijapa echt een stom dorp is, ze hebben niet eens een bakker (of we konden hem niet vinden). Gauw de bus naar Puerto Lopez gepakt en daar mbv de Lonely Planet echt een superleuk hostal gevonden: sol inn. Hier is een soort zitruimte met stoelen, banken en hangmatten en zelfs een klein keukentje waar je kunt koken (nogal abnormaal maar wel erg relaxt). Ze hebben bovendien warm water, wat erg zeldzaam is aan de kust.
Er zijn ook veel andere reizigers aanwezig in het hostal wat wel gezellig is om de tijd mee door te brengen. Zo hebben we zaterdag met een aantal mensen van het hostal een tour gedaan naar Isla de la Plata. Dit is een klein eiland op ongeveer 44km afstand van de kust, dat zijn naam te danken heeft aan alle vogelpoep op het eiland. Iemand vond de witachtige gloed in de volle maan lijken op zilver.. riiight.

Bij aankomst op het eiland kwam er een hele zwerm schildpadden op ons afgezwommen - die dachten dat schildpadden banaan eten. Erg veel blue footed boobies gespot, dikke meeuwachtige vogels met blauwe voeten. Ze zaten in het broedseizoen, dus dat was erg mooi om te zien. Normaalgesproken kun je ook zeehonden en walvissen zien (juni-oktober) maar nu dus even niet. Met de groep en een gids hebben we een 3-uur-durende wandeling over het eiland gemaakt, en vervolgens nog een uurtje gesnorkeld. Supermooie dingen onderwater gezien; kleurige vissen, roggen, zee-egels en inktvissen. De weg terug was ook wel leuk, door een iets heftigere zee werd Loes zeeziek en heeft ze even eigenhandig de vissen gevoerd.

SuperPeet breekt een stuk steen - of niet?

Gisteren zijn we naar Los Frailes gegaan - op de fiets. Men zegt dat dit het mooiste strand van Ecuador is, en toegegeven, het was een erg mooi strand. Hele hoge golven die vlakbij het strand pas breken en die je helemaal meeslepen over het zand. Fijn. We waren samen met twee Zwitserse meisjes van het hostal waarmee we in den avonde ook nog wat mee zijn gaan eten (scampi-spaghetti, een aanrader!) en drinken. Met het happy hour ($1 per cocktail) en jenga was het erg gezellig. Helaas had Peter zijn bolletje niet goed ingesmeerd, waardoor hij nu 4e graads brandwonden op zijn hoofd heeft.

Vandaag hebben we gepland om gezond te doen - broccoli en vis op Hollandsche weijsch. We hebben een beetje een chronisch groente tekort (CGT) opgebouwd, want Ecuadorianen eten nogal weinig groente en veel aardappel, rijst, banaan en kip.
Loes is verder nog de hele ochtend aan het huilen geweest doordat ze zonnebrandcreme in haar oog kreeg. Dat is dus de reden waarom er ´vermijd oogcontact´ op het flesje staat.

Morgenochtend dus door naar Montañita, waar we willen proberen surflessen te nemen. We hopen dat iedereen een fijne Sinterklaas heeft gehad, en laat nog maar wat berichtjes achter op het gastenboek - dat vinden we erg leuk om te lezen!

Groetjes,
Peter en Loes

Surfdudes, cocktails en strand

¡Hola todos!

We hebben besloten dat het misschien handiger is om regelmatig een berichtje op de site te zetten, in plaats van eens in de twee weken een hele dag uit te trekken voor een update. Vandaar dat we nu weer iets laten weten (snel he?) vanuit Latacunga dit keer.

Na Atacames, waar we twee nachten hebben doorgebracht en vrij weinig hebben uitgevoerd (behalve op het strand gehangen en sapjes gedronken :p), besloten we om verder naar het zuiden te reizen. In de hele kust hebben ze trouwens een probleem met wisselgeld en voorraad in de restaurants; we hebben een stuk of 4 of 5 keer gehad dat er gewoon geen wisselgeld was - waar al het kleingeld heen is is voor iedereen een raadsel. Zo hadden we bijvoorbeeld de laatste ochtend in Atacames ontbeten voor $2 pp. Nadat we probeerden te betalen met $5 duurde het nog een half uur voordat eindelijk het zoontje van de baas ergens was gaan wisselen en we onze dollar ontvingen.. Ook het regelmatig de winkel uitrennen om nog een laatste ingrediënt voor het eten te kopen is de mensen niet vreemd. In ieder geval weet je dan wél zeker dat de broodjes vers zijn ;). De mensen in het kustgebied zijn ook wat lastiger te verstaan dan bijvoorbeeld Quiteños - mensen uit Quito. Ze slikken bepaalde letters in, bijvoorbeeld de s, en het gaat ook sowieso allemaal wat sneller.
Na Atacames wilden we doorreizen naar Canoa, volgens de Lonely Planet een layed back surfing village. Onderweg kwamen we in de bus nog een buitenlander tegen (die waren nl. best schaars). Ze bleek Nienke te heten en ze kwam uit Rotterdam (voor de ingewijden; ze was ook lid van studentenvereniging RSG). Het was erg prettig om mét iemand te reizen, vooral ook omdat ze ook Nederlands praatte. Ze ging naar Canoa omdat ze daar had afgesproken met haar Ecuadoriaanse vriend waarmee ze een aantal dagen langs de kust naar het zuiden ging reizen. In Canoa is (ook) niet heel erg veel te doen, er waren wel veel surfers maar de mogelijkheid om het zelf te leren was niet al te groot. Het weer was bovendien ook niet heel fijn, de hele dag bewolking en veel wind. Wel zijn we vrijdagavond met Nienke en Rolando (haar vriend) het nachtleven van Canoa gaan verkennen. Onvoorstelbaar dat er zoveel jongeren in dat gat wonen, maar wel gezellig en ze hadden lekkere cocktails.

Het plan was om daarna een of twee dagen door te brengen in Manta en Portoviejo, twee iets grotere steden in het kustgebied. Toen we daar aankwamen bleek dat het toch een beetje teleurstellende steden waren - erg grauw, vies en vervuild. Bovendien voelden we ons daar ook niet 100% veilig, dus zijn we de dag erna gelijk weer doorgereisd naar de plek waar we nu zijn (en waar we ook al eerder zijn geweest met het fiesta de la mama negra). Van Portoviejo hebben we alleen wat gezien vanuit de bus (ohja én niet te vergeten de busterminal!) Op busterminals gaat het ongeveer zo: Zodra je 2 tenen uit de bus hebt, komt er een kudde buschauffeurs op je af gestormd, met de vraag of je soms naar die en die plaats wil. En als je niet naar die plaats moet, dan is het meestal tóch ook mogelijk om via die plaats op de plaats van bestemming te komen.. erg handig dus. Zodra je eindelijk in de (hopelijk) goede bus zit, duurt het meestal nog 20-30 minuten voordat je de stad uit bent; de bus gaat eerst nog langs plekken waar andere mensen in willen stappen en wordt altijd ook opgehouden door verkopers. Vaak wordt er bijvoorbeeld pan de yuca (yucabrood), mango verde (stukjes hartige mango met zout), ¡¡aguacolagua!! (water, cola, water, resp.) en onherkenbaar vlees verkocht. Af en toe komt er ook een sieradenverkoper met zonnebrillen of kerstslingers langs. Wel een leuke afleiding, vooral als je een lange bustrip voor de boeg hebt. De buschauffeurs zelf gaan ook vrij creatief om met de verkeersregels, als die er überhaupt zijn. Andere bussen en vrachtwagens inhalen op bergweggetjes met 80 km/h is geen uitzondering. De standaarduitrusting van een bus is trouwens ook wat apart: veel nepbont om spiegels, omagordijntjes met gouden kwasten eraan, tweety-stickers en Jesusteksten op het raam. Vaak zitten er ook nog mooie vlammen op de zijkanten van de bus - á la Pimp my Ride.

Morgen hebben een trip gepland om een gedeelte van de Cotopaxi vulkaan te bedwingen - dan kan Peter eindelijk zijn lamawollen muts uitproberen (nee ik heb hem indd niet opgehad op het strand). De dag daarna, woensdag, gaan we geen Sinterklaas vieren - dat schijnen ze hier niet te doen(?). Wel gaan we naar de Quilotoa krater, een groot meer dat is ontstaan in een vulkaankrater. We hebben van verschillende mensen gehoord dat dat echt de moeite waard is.
Donderdag of vrijdag gaan we weer richting de kust, uitrusten van onze bergwandelingen. Deze keer maar niet meer naar Manta of Portoviejo, en wat meer naar het zuiden. We willen in ieder geval naar Puerto Lopez en Isla de la Plata (zgn. poor man´s Galapagos) om daar te snorkelen en blue footed boobies te zien. Daarna willen we wat zuidelijker proberen te surfen, waarschijnlijk in Montañita. Verder proberen we met Kerstmis in Cuenca te zijn om daar de familie Neira uit Quito te ontmoeten.

Hopelijk binnenkort weer een update vanuit de andere kant van de wereld.

veel liefs,
Peter en Loes

Kolibries, strand en batidos

-----
edit: het uploaden van de foto´s is inmiddels gelukt (we zijn nu in Canoa)
-----

Hoi allemaal,

Eventjes kort een berichtje van ons vanuit Atacames, een klein dorpje aan het strand. Het uploaden van de foto´s wil nog niet lukken, en ook hier hebben we het weer eens getroffen met onze pc. Nou ja, andere keer dan maar.

Dit weekend zijn we dus naar Baños gegaan, samen met Moises (een nieuwe vriend uit Quito). Na de 3 uur durende autorit over bergweggetjes en met de sportieve rijstijl van Moises kwamen we aan in Baños. Onderweg kwamen we een hele boerderij tegen in de achterbak van andere auto´s: koeien, varkens en paarden. Baños is een badplaatsje ten zuiden van Quito, waar de warme thermaalbaden te vergelijken zijn met die van Arcen. Het enige verschil is dat ze verwarmd worden door een actieve vulkaan. Verder ligt het erg mooi tussen hoge bergen met cloud forest. We hebben eerst quads gehuurd en daar de omgeving mee verkend (Peter had uiteraard weer een quad die 2km/h langzamer ging dan de andere.. bout). Daarna naar de ´Bailon del Diablo´ gegaan, een supergrote waterval die met groot geweld naar beneden stort; indrukwekkend.

Zondag hebben we onze rugzakken ingepakt voor datgene waar we hiernaartoe zijn gekomen: reizen. Het was natuurlijk erg jammer om afscheid te nemen van de nieuwe vrienden en familie die we hier hebben leren kennen, maar we hebben afgesproken om met kerstmis te proberen in Cuenca iets af te spreken. Om 5 uur ging de bus naar Mindo, we vermoeden dat dit staat voor MiniDorp; er was welgeteld één straat, maar dat was ook wel weer het charmante ervan; een heel verschil met de drukte op straat in Quito. In Mindo hebben we een leuk hostelletje gevonden waar we 2 nachten hebben doorgebracht. In de wilde tuin stonden bananen- en palmbomen en er waren veel vogels te zien (exotische dan wel kippen en eenden). Ook was er een balkonnetje met 2 hangmatten om lekker in uit te rusten.
De ochtenden begonnen met een lekker ontbijtje van vruchtensalade, broodjes en gebakken eieren. In Mindo hebben we oa. een vlindertuin gezien (met echt húge vlinders die uit je hand eten) - het is even wachten op de foto´s. Verder hebben we ook getracht paard te rijden (vooral Peter heeft nog pijn aan zijn zak). Verder nog gezwommen in een ijskoud riviertje en kolibries gezien. Al met al was Mindo een erg relaxt plaatsje, maar doordeweeks is er vrij weinig te doen.

Momenteel zijn we in Atacames, een klein dorpje ten zuiden van Esmeraldas (noordkust van Ecuador). Hier is eigenlijk ook vrij weinig te doen, behalve exotische drankjes drinken in waikiki hutjes aan het strand - gelukkig prima vol te houden. In Atacames merken we wel dat ze minder gewend zijn aan blonde (sexy) mensen zoals wij - veel gesis, gefluit en vooral gestaar. Ze hebben hier ook erg mooie taxi´s; een soort bakfietsen met motor, en als we daarin zitten voelen we ons net een tentoonstelling.
Morgen vertrekken we weer uit Atacames om verder naar het zuiden te reizen; het plaatsje Canoa is up next. De reis ernaartoe zal een beetje ongemakkelijk worden, want er gaan geen rechtstreekse bussen vanuit Esmeraldas. Waarschijnlijk zullen we 2x over moeten stappen (met onze übermochillas van 15kg) om in Canoa terecht te komen..

We zullen proberen de foto´s zou gauw mogelijk online te krijgen, maar tot nu toe werkt de technologie van Ecuador ons nog een beetje tegen. We hebben nog geen smsjes ontvangen en we denken dat versturen helaas ook niet werkt, jammer!

groetjes,
Loes en Peter



ps. We hebben nog niks in onze schoen gehad, ondanks alle negerts hier!

La Casita, lopende chocola en afscheid van Quito

Hoi allemaal!

Sorry dat we jullie zo lang hebben laten wachten op ons tweede bericht uit Quito. Het is moeilijk om er samen echt voor te gaan zitten om een berichtje te typen. Gelukkig zitten we nu in een internetcafé achter ´s werelds langzaamste computer.
We hebben veel te vertellen over de afgelopen 2-3 weken, en we zullen het globale idee opschrijven. Het word wel een lang verhaal, dus r3stecp als je het helemaal leest :)

Loes zit nu dus in een nieuw gastgezin, dat in hetzelfde gebouw woont maar dan op de 4e verdieping. Handig dus. De familie Neira bestaat uit moeder Martha (bloemiste) en vader Marcelo (electric engineer, met heel veel certificaten aan de muur). Ze hebben 2 kinderen: Felipe die momenteel in Costa Rica zit, en Dunia, een meisje van 24 die werkt als basisschooljuf. Op Loes d'r kamer is een tweepersoonsbed aanwezig, dus lekker slapen gaat prima.
Maandag, de eerste dag in Loes´ nieuwe gezin, heeft ze vieze koekjes gebakken met Martha. Het heerlijk-ogende-resultaat is ook te zien bij de foto's.

Dindag na school zijn we naar La Casita gegaan, een vrijwilligersproject in het noorden van Quito, drie kwartier reizen. La Casita is een project dat de kinderen van de mensen die op de markt werken opvangt buiten school, zodat ze hulp krijgen met huiswerk of kunnen spelen. We vonden het project pas 2 dagen voor vertrek, dus we zijn er eigenlijk op de bonnefooi heen gegaan (ook direct contact met de leidster lukte niet helemaal ivm een verkeerd doorgegeven telefoonnummer). Net toen we uit de bus stapten, liep er toevallig een hele groep kinderen met één blonde kop er tussen. Dat was dus Inge, een van de vrijwilligers. We werden gelijk goed ontvangen door de kinderen: kussen, knuffels, enz. We zijn even meegelopen om de kinderen terug te brengen naar de markt, die trouwens niet de allerschoonste is... Koeienhoofden, -tongen en -ingewanden... Jummie.
Vervolgens heeft Inge ons La Casita (´het huisje´) laten zien. Het is kleurig ingericht, met veel spelletjes en knutselmateriaal. Als de kinderen komen, rond een uur of 2 ´s middags, worden degenen die huiswerk hebben geholpen door Irma en Junior, de Ecuadoriaanse krachten. Het is de bedoeling dat de Nederlandse vrijwilligers de rest van de kinderen bezig houden met spelletjes of andere activiteiten. Omdat Melanie, de oprichtster van dit project (en ook nog een paar andere) er die dag niet was, besloten we om donderdag nog een keer terug te komen om nog wat dingen met haar te bespreken.
Woensdag zijn we met school naar ´Museo Amazonas´ gegaan, alwaar ze onder andere schitterende ´shrunken heads´ en opgezette condors hadden. Het museum ging eigenlijk over de indiaanse stammen die hier in ecuador wonen of woonden. Een beetje lullig wel dat ze 2x zoveel entree vroegen voor buitenlanders :/ (alsof we er buitenlands uitzien enzo..)
Die avond zijn we nog even met Florian, de Duitse huisgenoot van Peter, wat gaan drinken in Papayanet, waar Loes een hele vieze cocktail had (zoute margarita :r). Florian is een beetje een dulke, maar verder wel ok. Op het moment dat we dit schrijven is hij alweer vertrokken uit huize Almeida, hij had nog 2 of 3 weken om de rest van Ecuador te zien en te reizen.

Kinderen van La Casita

Donderdag hebben we dus een middagje meegedraaid in La Casita. We hebben allereerst stoelendans gedaan met de kinderen, lekker Nederlands... Verder hebben we nog memory en twister gespeeld. Daarna nog even met Melanie gepraat, en we hebben toen besloten om de resterende twee weken in Quito 3 dagen per week te komen helpen. Het is namelijk wel een beetje een ingrijpende operatie om naar La Casita te gaan: na school is het snel-snel eten en gauw door naar de bus. Inge gaan we voorlopig niet meer zien omdat ook zij 2 weken door Ecuador gaat reizen met haar vriend. In Plaats van Inge komt Esther een paar weken helpen, maar daar later meer over.

Om ons Spaans te verbeteren (en natuurlijk voor de lol) besloten we (Peter, Loes en Florian) om vrijdag naar de film te gaan. We namen 50 minuten van tevoren een taxi; we dachten dat dat wel genoeg zou zijn. Nou niet dus... We hebben er anderhalf uur over gedaan om bij de bios te komen, en toen was de film uiteraard allang begonnen. Wel hebben we van een paar hele aardige mensen die we niet kenden drie vrijkaartjes gekregen, dus dat was dan wél weer ok. Een uur en een paar biertjes later begon de film dan toch echt: Leones por Corderos (Lions for Lambs). We willen iedereen afraden om naar deze film te gaan (té Amerikaans etc.), maar gelukkig vond Florian hem wel leuk :)
We hebben nu al ongeveer twee weken het plan om met de Teleferico te gaan, een soort grote skilift die je halverwege de Rucu Pichincha brengt, een grote vulkaan waarvandaan je een mooi uitzicht zou hebben over de hele stad. Daarvoor moet het natuurlijk wel een beetje onbewolkt zijn, anders zie je er geen holletje van. Helaas werkte tot nu toe óf het weer, óf de avond van tevoren niet echt mee aan ons plan. Wie weet deze week dus nog een keertje des middages (alhoewel het hier over het algemeen 's middags wel bewolkt is), of níet. Kan ook ;)

--- Er zijn intussen weer 4 dagen verstreken, konden het bericht de vorige keer helaas niet aftypen :) ---

Zaterdag was dus inderdaad ook het plan om naar de Teleferico te gaan, maar omdat het toen heel erg nuvlado (bewolkt/mistig) was, zijn we toen meegegaan met de familie van Loes naar een barbeque geweest (van hun vrienden en familie, allemaal uit Cuenca). Rijden met een Renault Twingo is sowieso al een feest, maar mt een renault twingo over bergweggetjes racen is echt zwaar arelaxt, vooral als het regent en er grote rotsen op de weg liggen. De barbeque was wel leuk, en er was ruim voldoende vleesch aanwezig, we bevonden ons duidelijk in de wat hogere kringen van Ecuador.
Voor de bbq speelden we ook nog een spel, we zaten met zn allen in de kring en moesten een sjaal 2x omknopen en dan gauw doorgeven aan de gene rechts van je. Er waren 2 sjaals in het spel en je was dus de sjaak als je er op 1 moment twee tegelijk had. Uiteindelijk werd Loes de gelukkige, en zij moest als straf een dansje doen, liedje zingen of een mop vertellen - dat laatste dus. Helaas snappen ze hier onze grappen niet helemaal (het is 50kg, geel en zit in de boom, wat zegt het? TSJUILP!), dus het hele gedoe was uiteindelijk behoorlijk ambarrasing :P
Het eten zelf was erg goed te eten, wij hadden allebei een kippenpoot, maar er waren ook mensen die een stuk of 5 stukken vlees tot zich namen (bijvoorbeeld Dora, 120kg, niet geel, zat ook niet in een boom).

Rond een uur of 4 gingen wij, Dunia en 4 neven/nichten weg omdat we naar het concert van Alejandro Sanz gingen (ook wij hadden er nog nooit van gehoord, maar hij is hier in Z-Amerika behoorlijk bekend). De drank die we mee hadden willen nemen naar binnen moest dienen als indrinken, omdat er bij de ingang gefouilleerd werd. Ook al regende het peijpenschteelen en zaten we in de verste hoek van het stadion (we konden vaag een klein figuurtje ontdekken die op het podium stond) was het toch een erg geslaagde avond.
Daarna nog met Dunia, een vriend van haar en zijn broer uitgeweest in de Mariscal (wederom lady's night), wat erg gezellig was. We zijn daar ook ene Juan tegengekomen, die 5 of 6 maanden in Nederland gestudeerd had, waardoor het wel leuk klonk toen hij zei 'dat hai kasj wal lekkr vond' :)
De dag daarna zijn we naar de Mitad del Mundo gegaan, eerst afgesproken om met de lerares van Loes (Nancy) naar de Pululahua krater te gaan, alwaar je een schitterend uitzicht hebt. Vervolgens naar het museum dat wel op de evenaar ligt (we hadden nl. gehoord dat dit een stuk interessanter was dan het momument op het midden van de aarde, dat ook nog eens niet echt op het midden van de aarde ligt.. doh). Hier kregen we een soort rondleiding over oude Indianenculturen in Ecuador, en konden we ook een paar proefjes doen. Zo wordt er bijvoorbeeld gezegd dat het water in een wasbak op het noordelijk halfrond andersom wegspoelt dan op het zuidelijk halfrond, en op de evenaar zou het water recht naar beneden gaan. Dit demonstreerde de gids door de bak 2 meter verderop neer te zetten.. Riiight. Op zich wel geinig om te doen, want het 'officiele' mitad del mundo ding stelt echt niks voor. Alleen een plaats waar je de clichefoto kunt nemen, wat toeristenwinkeltjes e.d. en thats it.

De week daarna van maandag t/m woensdag dus 'echt' begonnen bij La Casita. Gauw eten na school en door naar de bus. Die week hebben we oa. kleurplaten ingekleurd (ole), snoephappen in een grote bak met water (of kwijl), twister, voetbal en maskers maken (dat laatste was een goed idee, hield de kinderen goed bezig zeg maar ;) We merkten wel dat het erg prettig was om met zijn 3en te kunnen werken - als je alle kinderen zelf in toom moet houden ga je echt dood. Esther (die de 3e persoon was de afgelopen 2 weken) was erg blij met onze hulp (haar website).
Je kon wel bij sommige van de kinderen echt merken dat ze weinig aandacht kregen (of veel negatieve). Af en toe heel erg hangerig, antisociaal tov. de andere kinderen etc. Zo was er bijvoorbeeld een meisje dat 's ochtends op haar zusje van 1 jaar moest passen, 's middags ging ze naar school en dan paste haar broertje op de baby. Zij was erg stil tegen de andere kinderen en durfde eigenlijk niks te zeggen of doen, bang voor hun reacties ofzo. Esther vertelde oa. dat Cuenca, Otavalo, Mindo, Mantanita, de Quilotoaloop en Isla de la Plata allemaal mooie plaatsen zijn om heen te gaan (zie Google voor meer informatie).

Peter met Luis, (..) en Dario aan het voetballen

Die week ook de eerste voorzichtige stapjes in de wereld van het salsadansen gezet. Het was erg leuk om te doen - wel erg moeilijk ook trouwens. Vooral als man is het irritant als je de pasjes nog niet helemaal precies kent, omdat je de vrouw allemaal dingen moet laten doen en bedenken welke combinatie van pasjes je allemaal uit gaat voeren. Een filmpje van Peter in salsa-actie is hier te vinden: klik (dit filmpje is van deze gisteren, donderdag 22 nov 07).
Loes had de pech om twee keer een leraar te krijgen die een beetje een vieze vuilak was; vroeg de hele tijd of hij een kusje mocht en daarna of Loes van chocola hield. Loes houdt inderdaad niet van chocola, en ook niet van lopende (hij was bruin :')

Op donderdag (15 nov) zijn we naar Saquisili geweest. Dit is een soort inheemse marktplaats, waar op donderdagochtend een supergrote markt is, op verschillende pleinen - een voor groente en fruit, een voor dieren en een voor souvenirachtige rotzooi :) De heenreis duurt normaalgesproken een uur of anderhalf, maar wij (door een groot ongeluk op de Panamericana snelweg) deden er 3 uur over. Al het verkeer, inclusief bussen en vrachtwagens werd omgeleid via de kleine modderweggetjes eromheen. Deze zijn (uiteraard) lang niet breed genoeg voor twee bussen tegelijk. Resultaat: onze zijspiegel werd erafgereden en iedereen werd boos door de opgelopen vertraging. Aangekomen in Saquisili hadden we de grote dierenmarkt gemist, maar er waren gelukkig nog wel cuys (cavia's), konijntjes, kippen en poezen (zie ook de foto's ;).
Uiteindelijk een erg leuke en geslaagde dag gehad waar we ook wat sinterklaascadeautjes hebben kunnen kopen - of ze op tijd aankomen in NL is de vraag ;).
Op zich wel een leuke anecdote: bij het afdingen van een bepaald voorwerp (de Sint verklapt nog even niet wat) zei ik in plaats van dertien (trece) dus dertig (treinta). Die vrouw helemaal in een deuk en zei gauw 'ok' :P Uiteindelijk toch voor 13 dollar gekocht :)

Het pakketje met vergeten slippers en spullen voor onderweg die mama nog heeft opgestuurd heeft er in totaal een week of 2,5-3 over gedaan om ons te bereiken. Ik denk dat het sneller had gekund, maar de vertraging werd veroorzaakt doordat de hele flat bewoond is door een familie (de familie Almeida). Op het pakje stond ' family Almeida e/p Peter & Loes van Dam'. Men wist dus neit precies naar wie het moest, en iedereen heeft even naar mijn slippers kunnen kijken. Gelukkig maar.
Die week 's avonds nog 'hete bliksem' (rayo caliente) gemaakt voor Peters gastgezin, de volgende dag tijdens de lunch opgegeten en de combinatie van aardappels met appels beviel ze goed :) 's middags met papa, mama en Hanneke gebeld via msn, was ook erg leuk!

Dat weekend op vrijdagavond uitgeweest in Bungalow 6 (leuke club in de mariscal) en zaterdagavond naar een verjaardag van een vriend van een vriend (Moizes) gegaan: Esteban. Die avond speelde Ecuador tegen Paraguay (WK-kwalificaties) en Ecuador verloor met 5-1 :') echt schitterend. Die avond onze salsakunsten in de praktijk kunnen oefenen en gezellig biertjes gedronken. Waarschijnlijk hebben diezelfde biertjes (of waren het de cocktails) ons Teleferico plan geblokkeerd..
Zondagmiddag hebben we geholpen bij een overstroming bij een apartement op verdieping 8, er stond daar ongeveer 3cm bruin water op het parket, we moesten dus een beetje met handdoeken het water opdweilen. Nu maar hopen dat het geen wc-water was en dat de wc overstroomd was door een dikke bruine bolus ofzo.. :o

Deze week had Marcelo - de gastvader van Loes - een larve in zijn arm. Een mug had hem geprikt en had vervolgens eitjes gelegd in zijn vlees.. lekker idee. Het beest hadden ze op sterk water en het zag er niet lekker maar wel groot uit. Jak.

Deze week nog een nieuw meisje uit Belgie op school: Bieke. Erg aardig en we zijn met haar afgelopen woensdag naar de wedstrijd Ecuador - Peru geweest (filmpje). Echt een schitterende ervaring, vooral omdat er 5 goals door Ecuador werden gescoord, waardoor iedereen helemaal uit zijn dak ging.
Donderdag was het afscheid van La Casita, de kinderen en Esther. Dario (een van de kinderen) was ook jarig, dus eerst getracht een verjaardagsfeestje te organiseren, met cakejes enzo. Enige probleem is dat ze hier in de supermarkt geen echt cake hadden, dus werd het crackertjes versieren. De kinderen hadden ook een bedanktbrief voor ons gemaakt. Ook al hebben we niet heeel erg veel gedaan was het toch erg leuk om dit te krijgen :) Leuk!

Alle leraren en studenten van Apu Inty

Gisteravond ook nog met Amanda, Alex en Bieke (andere studenten op dit moment) wat gaan drinken in Papayanet, erg leuk :) Vanavond ook weer even naar de stad en morgen naar Banos (door vulkanen-verhitte baden, bijna even spectaculair als in Arcen).

Aankomende zondag gaan we dus vertrekken uit Quito, de stad die de afgelopen maand ons thuis is geweest. We vonden het echt een te gekke stad, leuke mensen ontmoet en leuke dingen gedaan. Verder kunnen we ons nu al aardig redden met Spaans door de taalschool.

De eerstvolgende bestemming is Mindo, daarna gaan we ws. naar Esmeraldas (aan de kust), vervolgens de Ruta del Sol langs de kust naar het zuiden (oa. Mantanita en Puerto Lopez), daarna weer terug het binnenland in voor Cuenca en misschein de Quilotoa loop. Als het goed is steken we eind december de grens met Peru over om richting Celendin te gaan. Verder gaan onze huidige reisplannen nog niet :)

De (nieuwe) foto's komen gauw, hou onze blog dus in de gaten! (Hopenlijk is het volgende bericht wat sneller dan deze.. ;)

Nogmaals bedankt voor al jullie reacties, we vinden het erg leuk om ze te ontvangen. We hebben nu trouwens ook een mobieltje in Ecuador (overgekocht van het gastgezin van Loes). Het nummer is 09 6000 330 (het landnummer van Ecuador is +593). We weten niet of het mogelijk is om ons te smsen, maar proberen staat natuurlijk vrij :)

Hasta pronto!

Pedro y Luz

Varkens, slangen en travestieten

Hola chicos!
Hier eindelijk dan ons tweede berichtje vanuit het semi-zonnige Ecuador. Er is veel gebeurd deze week en we hebben hier veel geleerd en gedaan. We hebben het iig erg naar onze zin in Quito. De nieuwe foto's zijn te vinden op onze fotosite. Even een verhaaltje over hoe we ons hebben beziggehouden afgelopen week:

Maandag hebben we, na het typen van ons eerdere berichtje, niet veel meer gedaan; thuis ons huiswerk gemaakt, wat gegeten, gepraat met het gastgezin en daarna op tijd naar bed (we hebben deze week nogal last gehad van onze jetlag). Dinsdag zijn we na school (half 1) en de lunch naar de old town gegaan. Je hebt hier in Quito een heel handig bussysteem; er zijn 3 lijnen die van noord naar zuid lopen. Voor $0,25 kun je het bushokje binnen, en kun je zo ver als je wilt met die lijn. Echt drie of vier keer zo handig en makkelijk als het strippensysteem in Nederland. De old town is het historische deel van de stad, met allemaal kerken en oude gebouwen uit de koloniale tijd (filmpje).
De school organiseert, naast de lessen, ook andere activiteiten. Zo zijn we bijvoorbeeld woensdag de laatste twee uur van onze les naar een markt in Quito geweest, samen met onze leraressen Nancy en Jimena. Hier konden we bij een fruitstalletje voor $2 al het fruit proeven dat ze hadden - echt super leuk! Jammer genoeg hadden we toen geen camera bij ons, dus geen foto's hiervan. Heel veel fruit dat ze hier hebben is slijmerig van binnen met lekkere pitjes erin (zoals passievrucht). Verder ook 4 soorten bananen, bramen, kiwi's, papaya's, ananassen, boomtomaten en ga zo nog maar even door. 's Avonds zijn we samen met Pablo (de 'baas' van de school) en 2 Amerikaanse meisjes van school uitgeweest om Halloween te vieren. Het cerveza (Pilsener van 0,6L) smaakt hier prima, en verder uiteraard ook allerlei cocktails. Helaas konden we die avond niet zo heel lang blijven omdat we toen nog geen sleutel van het huis hadden.
Donderdag hebben we voor het eerst gebeld met het thuisfront, dat is echt prima te doen hier: $0,09 p/min en we hebben er nu een gevonden die maar $0,07 kost! Nog goedkoper dan mobiel in nederland bellen.. Daarna zijn we nog even door de Mariscal gelopen en toen kwam er een Ecuadoriaanse jongen (Jorge Luis) van een jaar of 20 op ons af met de vraag of we wat overhadden voor zijn vrijwilligersproject. Hij is namelijk leraar op een kunstacademie voor gehandicapte kinderen. Sinterklaas als we waren, hebben we $5 gegeven. Vervolgens kwamen we met hem in gesprek, en hij nodigde ons uit voor een avondje salsadansen in een Salsatheque. Onze eerste salsales (via de school) stond al gepland voor die avond, dus dat kwam goed uit.
En soepel in die heupen waren we! We hadden een uur les van een salsachico die ons de eerste 5 pasjes bij heeft gebracht. We kwamen erachter dat het behoorlijk lastig is, maar dat het wel echt hardstikke leuk is om te doen. De volgende dag probeerden we Jorge Luis te bellen op zijn movil, maar hij nam helaas niet op.. Andere keer dan maar.

Dit is ons gastgezin: Rocio, Ernesto en Ana-Maria

Gisteren (zaterdag 3 nov) zijn we - ook via school - naar het plaatsje Latacunga gegaan (2 uur ten zuiden van Quito) om daar la fiesta de la mama negra te vieren. Om half 8 's ochtends vertrokken we met een minibusje, samen met Pablo, een privechauffeur en een andere begeleider (intussen is het maandag, we konden gisteren ons verhaal niet aftypen) Verder waren er nog 7 andere backpackers aka spaans-studenten. Aangekomen in Latacunga was het al gelijk duidelijk dat het echt uberdruk was - overal kleine en donkere mensjes. Het feest heeft iets te maken met de slaventijd, er is een soort Prins Carnaval die dus de mama negra is - een vent verkleed als een zwarte vrouw. We kwam om een uur of 11 aan, en na ons naar een goed plekje in het midden van de stad te hebben gewrongen, kwam al gauw de Cerveza te voorschijn. Het festival zelf lijkt een beetje op de Vasteloavend in Venlo, met een optocht, veel verklede, dansende mensen enzo. Het grootste (en leukste) verschil is dat het een graad of 20-25 is met een strakke blauwe lucht, en gewoon keihippe Zuid-Amerikaanse muziek op de achtergrond. Iets minder leuk was het feit dat we onze zonnebrandcreme vergeten waren, en de zonnebrandcreme van de politie (factor 60 :) mocht helaas niet baten. Op het moment zitten we in Papayanet, het populairste internetcafe in de Mariscal, met mooie rooie hoofden. Je merkt wel dat de zon hier een stuk sterker en feller is dan in NL, want zelfs de bijna-negers hier moeten zich insmeren..

Klik hier voor een kort filmpje van mama negra

Anyway, na een tijdje begon de parade een beetje te vervelen (steeds het zelfde eigenlijk, mannen verkleed als vrouw en af en toe een persoon die een belangrijke rol speelt in het feest, dooie varkens en cavia's) en toen kwam Paul, een Duitse jongen die ook met ons mee was, op het miraculeuze idee om een fles lemon-likeur te kopen ($2,50). Aangezien de mensen die in de parade meelopen ook drank uitdelen, en iedereen daar helemaal van door het lint gaat, was dit echt een groot succes. Iedereen wilde opeens bij ons staan en meedrinken en op de foto gaan enzo (hmm het fotogedeelte was eigenlijk ook al voor het likeurfestijn het geval). Iedereen kreeg ook bijnamen (Loes was bijv. Britney Spears, wie ziet de gelijkenis niet?).
4 flessen drank later was iedereen best wel los, maar we moesten een beetje op tijd terug naar huis gaan (omdat er anders een heleboel dronken mensen op de weg waren enz). Snel nog wat chugchucara gegeten, varkensvlees met mote (mais), aardappel en (oh ja!) bananen. Op zich best wel lekker, wel erg gezond (ahum). Zie ook de foto's van het eten en van de lokale delicatesses.

Dit varkentje is dus duidelijk gewassen

Toen we terug waren bij Rocio thuis, bleek dat er een nieuwe Duitse student was aangekomen dit weekend. Best een aardige vent, een beetje oud en kalig wel, maar ok. Hij spreekt al behoorlijk goed Spaans, omdat hij ook al een x 3 maanden in Costa Rica is geweest. Komend weekend gaan we misschien samen met hem een tripje naar bijv. de zaterdagmarkt in Otavalo maken.
Gisteren (zondag) zijn we naar la Parque Carolina gegaan, een enorm groot park waar elk weekend iedereen een beetje rust komt nemen. Zo werd er ook geBOMd; allemaal hippe huismoeders die in hun trainingspak staan te bewegen. Verder (na lang zoeken) naar het Vivarium gegaan: een miniatuur-reptielen-dierentuin aan de rand van het park. Op zich wel geinig, maar we zouden er niet nog een keer 2,50 voor betalen.

Loes zit intussen in haar nieuwe gastgezin. Een best wel jonge maar wel lieve vrouw. Haar man is op het moment in Cuenca (in het zuiden van het land, en hun geboortestad). Die komt morgen terug. Verder hebben ze nog 2 kinderen, waarvan er eentje (Filipe) momenteel in Costa Rica zit. De ander (Dunya) werkt met kinderen. Ook zij hebben een eigen Indiaantje om te koken en poetsen. Hopen dat het ook goed voor ons Spaans is om apart in een gezin te zitten. Wel erg handig is het feit dat ze 2 verdiepingen beneden Rocio & co. wonen.
Er is zojuist een wat oudere man naast ons komen zitten die ongeveer een half uur nodig heeft om zijn wachtwoord in te voeren in gmail :) grappig. Nu probeert hij fotos op de computer te zetten, maar ook dat geeft problemen.. Loes zit aan de cocathee (ja waar ze ook cocaine van maken) en Peter heeft een Cafe Americana. Echt een relaxte cafenet.
De plannen voor komende week: woensdag gaan we met school naar een museum (Museo Amazonas) om ons Spaans te oefenen. Zaterdag waarschijnlijk dus een uitstapje met Florian, misschien naar Otavalo. Zondag met Nancy, Loes' Spaanse lerares, naar la mitad del mundo (het midden van de aarde). Hier is oa. een museum en een stad die in een krater van een vulkaan ligt. We zijn benieuwd!

Wel knap als jullie ons hele verhaal hebben gelezen :)
Hasta luego, en we houden jullie op de hoogte!

Pedro y Lucia


ps. binnenkort nog meer filmpjes, het uploaden lukte niet helemaal.
pps. bedankt voor al jullie reactie en mailtjes :) erg leuk om ze hier te lezen!

Spaans, Quito, bananen, bananen en bananen

Hola todos!
Voor het eerst een berichtje uit Ecuador! Na een lange reis via Madrid waarvoor we zondagnacht om 2 uur ´s nachts zijn opgestaan zijn we dan nu eindelijk aangekomen in Quito! (Bedankt voor het uitzwaaien papa, mama en Hanneke en de vrienden van Loes!) De hele reis ging gelukkig voorspoedig, we hadden in Madrid even een kort stress momentje nadat ze de gate opeens veranderd hadden zonder het ons te laten weten. Gelukkig was de nieuwe gate ook dichtbij, dus veel problemen heeft het uiteindliejk niet opgeleverd. De vlucht van Madrid naar Quito was dus een uur of 11, en toen we aankwamen hebben ze ons gelijk even duidelijk gemaakt dat we in Zuid-Amerika zitten; superlang wachten op de bagage en half Quito stond te wachten in de aankomsthal van het vliegveld.
Gelukkig werden we opgehaald door een meisje van de taalschool, die ons gelijk wegbracht naar ons gastgezin. Dit is de familie Delgado: meneer Ernesto, mevrouw Rocio en Anna Maria (16). Verder woont er ook nog een jongen van 16 uit New York die hier een jaar studeert. Hele aardige mensen allemaal! We kregen gelijk wat te eten en te drinken, we hebben een eigen kamer met badkamertje enzo, dus dat is allemaal goed verzorgd. Je kunt wel merken dat dit een vrij rijk gezin is, we wonen namelijk behoorlijk in het centrum (ongeveer 5 minuten lopen van de school af) en ze hebben een schitterend uitzicht over Quito (zo´n soort penthouse idee zeg maar). Verder ook een hulp in de huishouding, een meisje dat helpt met koken en opruimen en afwassen enzo.
De school was best wel klein, maar wel erg leuk. We hebben ieder een eigen lerares die van half 9 tot half 1 met ons kletst en grammatica en woordjes met ons oefent. Erg relaxt dus!
De almuerzo (lunch) is hier de hoofdmaaltijd van de dag, en die hebben we daarnet gehad: bananensoep met rijst erdoor en daarna tomaten, tonijn, rijst en gebakken banaan. Als toetje kregen we... bananen! Was wel erg lekker overigens, beetje anders dan in Nederland.

Nu zitten we in een internetcafétje in Mariscal Sucre (de toeristenbuurt van Quito) met hippe Zuid Amerikaanse muziek op de achtergrond.
Heerlijk relaxt allemaal :)

Anyhoe, binnenkort (als we wat meer hebben meegemaakt) meer, en als het goed is ook wat fotos.
Nu gaan we nog een beetje de stad verkennen en dan braaf ons huiswerk maken ;)

Bedankt allemaal y hasta pronto!
Pedro y Lucia