Pure zuurstof, loeiende sirenes.. en Machu Picchu

Hoi lieve mensen!

Weer tijd voor ´n korte update over ons doen- en laten in Cuzco, Peru. Zoals sommigen van jullie misschien wel weten is onze 4-daagse incatrail naar Machu Picchu in het spreekwoordelijke water gevallen, als gevolg van een vrij ernstig geval van hoogteziekte. Na ons vorige berichtje vanuit Nazca zijn we in één ruk doorgereisd naar de bergen (van 0-3300 mtr in 1 busrit), wat uiteindelijk niet zo goed bleek voor Peters welzijn. Hier komt de korte versie.

Na de eerste dag een beetje rond te hebben gelopen door Cuzco en gebeld met het thuisfront ivm de verjaardag van mama, waren er eigenlijk geen echte problemen - we hadden allebei een beetje een licht hoofd en kortademigheid van het zuurstoftekort. Cuzco is ook een stad die nogal bestaat uit bergjes, dus het zoeken van een goed hostel was nog behoorlijk intensief. De dag erna hebben we ook de hele dag rondgehupst op de souvenirtjes markten die ze hier overal hebben - we hebben intussen een flink pakket van 3,5 kg opgestuurd naar Nederland met cadeautjes en souvenirtjes voor onszelf :) Gecombineerd met het nog verder zoeken naar een beter hostel dan waar we al in zaten (geen warm water, en bovendien nogal muf zonder raam e.d.) was dit ook een beetje een zware dag.
Die nacht heeft Peter de hele nacht heel hard(nekkig) liggen hoesten, en ´s morgens bleek tijdens het douchen dat er ook wat bloed omhoogkwam met het hoesten. Na eerst de reisdokter te hebben geraadpleegd (die een beetje een slecht advies gaf, achteraf gezien) hebben we ´s middags dan toch maar een echte arts gebeld. Toen die kwam bleek dat ik een zuurstofbindingsgehalte van 52% had (terwijl je normaal 90-100% moet hebben) en dat het er allemaal niet zo heel goed voorstond. Vervolgens met slang in mijn neus en loeiende sirenes naar de kliniek gebracht, om daar een uur in een soort zuurstofcabine te liggen. Dit ding simuleerde de omstandigheden van onder zeeniveau, met een heleboel zuurstof erin. En inderdaad, toen ik eruit kwam voelde ik me al een stukje beter. Na wat goede behandeling, eindeloze bloedprikken en infusen die het niet goed deden en met een naald lekker op en neer werden gepompt, nog meer zuurstof, en een paar telefoontjes met het ietwat ongeruste thuisfront ging het na 3 dagen zo goed, dat ik ´s morgens zonder zuurstof mocht, en ´s middags werd ik ontslagen uit het ziekenhuis.


De Grote Zuurstoftank

Tijdens een van de monsters (feces) die ze hadden genomen bleek dat ik bovendien al een tijdje rondliep met een darmparasiet, genaamd Giardia lamblia. In principe niet heel ernstig, maar vooral heel irritant. De pillen die ik daarvoor kreeg veroorzaakten ook een flinke bruine waterval, maar dat is als het goed is nu ook over aan het gaan.

Peter in bed toen het alweer wat beter ging :) zie de vrolijkheid eraf spatten!

Door al dit gedoe hadden we de geboekte Inca Trail dus gemist, waar we in totaal $810 voor hadden betaald, en dat we ook nog eens niet terug konden krijgen omdat we niet 3 dagen van tevoren hadden geannuleerd (wel 2). Erg jammer dus, maar toen we vrijdag (25 jan.) het ziekenhuis uitkwamen hebben we gewoon een treinkaartje naar Aguas Calientes en bijbehorend Machu Picchu gekocht. De entreetickets en bus- en treinkaartjes om terug in Cuzco te komen stonden gelukkig nog wel op onze naam gereserveerd, dus die konden we wel hebben om een dagje MP te zien (waar het natuurlijk uiteindelijk toch om ging). We kregen gewoon de dagtour zoals de rest van de groep dat ook kreeg, de foto´s van dit spectacel laten nog even op zich wachten, maar het was iig best wel indrukwekkend (ook al waren er een beetje veel andere touristen in extra opvallend gekleurde poncho´s aanwezig).
´s Avonds met de ´incatrail-groep´ nog gezellig uitgeweest in de lokale Irish Pub en een of andere vage club hier in Cuzco. We zouden het erg leuk hebben gevonden om vier dagen met ze te hebben opgetrokken, leek een erg toffe groep! Nouja, het zat er gewoon helaas niet in.

De dokter vertelde vandaag verder dat ik géén blijvend letsel over zal houden, en dat we voortaan als we naar grote hoogtes gaan (zoals we bijv. in Bolivia en al eerder bij Lago Titicaca zullen gaan doen), we voorzichtig moeten zijn - niet te veel stijgen in één dag, en als preventie de Diamox pilletjes innemen. Ik hoop echt dat het genoeg is en gaat werken, want Bolivia belooft ook een supermooi land te worden!

Zo, dit was hem weer, we gaan nu gauw naar bed, want morgen staat er een leuke activiteit op het programma; raften! Ik zal het allemaal wat rustiger aan moeten doen, mag mezelf nog niet moe maken, maar het wordt vast tof!
Gauw weer een update en wat foto´s!

ciao,
Peter & Loes