Hey allemaal!
Eindelijk weer een berichtje van ons uit Peru. We zitten inmiddels in Nazca en vanavond nemen we de nachtbus (14 uur) naar Cuzco, om daar de 24e aan de Inca Trail / Machu Picchu te beginnen. Na Chachapoyas, waar we naar de Gocta-waterval en Kuélap zijn geweest en waar we ons vorige berichtje hebben getypt zijn we via Trujillo/Huanchaco, Lima, Pisco en Ica/Huacachina in het zuiden van Peru aangekomen. Ohja, de foto´s staan er nu ook op.
De Gocta-waterval is de op 2-na-hoogste waterval van de wereld, en hij is erg hoog; 771m! De terugwegwandeling (over berghen, daelen en rivieren) was erg nat en behoorlijk vermoeiend, maar wel erg mooi. De volgende dag was Kuelap aan de beurt (dit zijn pre-inca ruines van de Chachapoyas-beschaving). We kregen een rondleiding met een beetje een overenthousiaste gids, maar verder was het wel ok.. Het zijn ruines.
Hierna kwamen we na een lange nachtrit over hobbelige weggetjes weer aan aan de kust; Trujillo. We sliepen in een dorpje genaamd Huanchaco (dit zullen we niet gauw meer vergeten ivm de mensen die uit de minibusjes ´HUANCHACOHUANCHOHUANCHACO!´ riepen :p). Het plan was eigenlijk om hier te gaan surfen, maar dat is er uiteindelijk niet meer van gekomen. Wel hebben we geleerd knooparmbandjes te maken, van een jongen die Alex heette. Toen we onze kunsten in Trujillo in een parkje wilden uitproberen, kregen we gelijk een heel publiek om ons heenstaan - ze vonden het maar wat interessant, van die blonde knappe mensen. Verder is het ook gelukt om nieuwe wandelschoenen voor Peter te kopen.
Na Trujillo gingen we eindelijk richting Lima, waar we ons vnl. hebben bezig gehouden met het aanvragen van een nieuw paspoort voor Peter. Vrijdagochtend gingen we naar de ambassade, en maandag om half 3 zouden we hem kunnen ophalen. Dus alles prima, in het weekend nog oa. naar een markt geweest waar ze nieuwe nieuwe (en ook stiekem niet zo heel nieuwe) spullen verkochten. Verder zijn we ook nog naar Zwartboek geweest in de bioscoop (Lista Negra), wij waren de enigen in de zaal die Nederlands konden. Ook zijn we nog naar de kapper geweest (we hebben voor- en nafoto´s). Wel een beetje eng maar uiteindelijk viel het alles mee. Maandagmiddag kwamen we dus bij de ambassade aan met de mededeling dat we het paspoort op wilden komen halen. Zegt de receptioniste, na even op en neergebeld te hebben met de 12e verdieping, dat de ambassade gesloten is en dat we morgen tussen 9 en 10 maar terug moesten komen. Fijnnn. Weer een dag langer wachten. De volgende dag bleek dat we tóch wel ´s middags naar binnen hadden gemogen, maar dat dit niet helemaal doorgekomen was bij de receptioniste. :/
Vanuit Lima zijn we doorgegaan naar Pisco, waar op 15 augustus 2007 een hele zware aardbeving is geweest (7.9 op de schaal van Richter). Van de gevolgen van deze aardbeving is nog steeds heel veel te merken; overal ingestorte huizen, mensen die in tentjes of hutjes wonen en veel armoede. Veel hotels die in de lonely planet stonden bestonden gewoon helemaal niet meer, het was intussen gewoon een braakliggend stuk land. Behoorlijk heftig om te zien in ieder geval. De mensen van ons hostel waren wel erg blij dat we langskwamen; toerisme is voor hun de beste manier om geld te verdienen.
Vanuit Pisco hebben we een tour gemaakt naar de Islas Ballestas; een 2e poor man´s galapagos (potver, we zijn wel poor). We gingen met een bootje samen met 40 andere toeristen (da´s dan weer wat jammer, maar ok) langs de eilanden varen, waar we heel veel vogels en zeeleeuwen en zelfs dolfijnen hebben gezien. De vogelpoep die op de eilanden ligt wordt van oudsher gebruikt voor bemesting - dit was ook goed te ruiken toen we wat dichterbij kwamen.
De volgende bestemming was Huacachina, een dorpje vlakbij Ica dat als een soort oase in de woestijn ligt. Het dorpje is gebouwd rondom een lagoon (staat ook achterop het 50 sol briefje). Vanuit hier kun je tours boeken om te gaan sandboarden; de bedoeling is om te snowboarden op de zandheuvels in de woestijn. Dit was echter makkelijker gezegd dan gedaan met die planken met riempjes die ze zelf hadden gemaakt. Na een paar keer proberen, zijn we het sandboard dus maar gewoon als slee gaan gebruiken, met je hoofd naar beneden recht de helling af (in plaats van slalommen). Aangezien de hellingen nogal stijl waren (echt meer dan 45º naar beneden) gingen we echt suuuperhard. Echt een adrenaline-kick! We werden met een sandbuggy door de woestijn gereden, op zich ook al een hele ervaring. Het was een soort achtbaan-idee, met onmogelijke stijle bochten en kuilen.
De Gocta-waterval is de op 2-na-hoogste waterval van de wereld, en hij is erg hoog; 771m! De terugwegwandeling (over berghen, daelen en rivieren) was erg nat en behoorlijk vermoeiend, maar wel erg mooi. De volgende dag was Kuelap aan de beurt (dit zijn pre-inca ruines van de Chachapoyas-beschaving). We kregen een rondleiding met een beetje een overenthousiaste gids, maar verder was het wel ok.. Het zijn ruines.
Hierna kwamen we na een lange nachtrit over hobbelige weggetjes weer aan aan de kust; Trujillo. We sliepen in een dorpje genaamd Huanchaco (dit zullen we niet gauw meer vergeten ivm de mensen die uit de minibusjes ´HUANCHACOHUANCHOHUANCHACO!´ riepen :p). Het plan was eigenlijk om hier te gaan surfen, maar dat is er uiteindelijk niet meer van gekomen. Wel hebben we geleerd knooparmbandjes te maken, van een jongen die Alex heette. Toen we onze kunsten in Trujillo in een parkje wilden uitproberen, kregen we gelijk een heel publiek om ons heenstaan - ze vonden het maar wat interessant, van die blonde knappe mensen. Verder is het ook gelukt om nieuwe wandelschoenen voor Peter te kopen.
Na Trujillo gingen we eindelijk richting Lima, waar we ons vnl. hebben bezig gehouden met het aanvragen van een nieuw paspoort voor Peter. Vrijdagochtend gingen we naar de ambassade, en maandag om half 3 zouden we hem kunnen ophalen. Dus alles prima, in het weekend nog oa. naar een markt geweest waar ze nieuwe nieuwe (en ook stiekem niet zo heel nieuwe) spullen verkochten. Verder zijn we ook nog naar Zwartboek geweest in de bioscoop (Lista Negra), wij waren de enigen in de zaal die Nederlands konden. Ook zijn we nog naar de kapper geweest (we hebben voor- en nafoto´s). Wel een beetje eng maar uiteindelijk viel het alles mee. Maandagmiddag kwamen we dus bij de ambassade aan met de mededeling dat we het paspoort op wilden komen halen. Zegt de receptioniste, na even op en neergebeld te hebben met de 12e verdieping, dat de ambassade gesloten is en dat we morgen tussen 9 en 10 maar terug moesten komen. Fijnnn. Weer een dag langer wachten. De volgende dag bleek dat we tóch wel ´s middags naar binnen hadden gemogen, maar dat dit niet helemaal doorgekomen was bij de receptioniste. :/
Vanuit Lima zijn we doorgegaan naar Pisco, waar op 15 augustus 2007 een hele zware aardbeving is geweest (7.9 op de schaal van Richter). Van de gevolgen van deze aardbeving is nog steeds heel veel te merken; overal ingestorte huizen, mensen die in tentjes of hutjes wonen en veel armoede. Veel hotels die in de lonely planet stonden bestonden gewoon helemaal niet meer, het was intussen gewoon een braakliggend stuk land. Behoorlijk heftig om te zien in ieder geval. De mensen van ons hostel waren wel erg blij dat we langskwamen; toerisme is voor hun de beste manier om geld te verdienen.
Vanuit Pisco hebben we een tour gemaakt naar de Islas Ballestas; een 2e poor man´s galapagos (potver, we zijn wel poor). We gingen met een bootje samen met 40 andere toeristen (da´s dan weer wat jammer, maar ok) langs de eilanden varen, waar we heel veel vogels en zeeleeuwen en zelfs dolfijnen hebben gezien. De vogelpoep die op de eilanden ligt wordt van oudsher gebruikt voor bemesting - dit was ook goed te ruiken toen we wat dichterbij kwamen.
De volgende bestemming was Huacachina, een dorpje vlakbij Ica dat als een soort oase in de woestijn ligt. Het dorpje is gebouwd rondom een lagoon (staat ook achterop het 50 sol briefje). Vanuit hier kun je tours boeken om te gaan sandboarden; de bedoeling is om te snowboarden op de zandheuvels in de woestijn. Dit was echter makkelijker gezegd dan gedaan met die planken met riempjes die ze zelf hadden gemaakt. Na een paar keer proberen, zijn we het sandboard dus maar gewoon als slee gaan gebruiken, met je hoofd naar beneden recht de helling af (in plaats van slalommen). Aangezien de hellingen nogal stijl waren (echt meer dan 45º naar beneden) gingen we echt suuuperhard. Echt een adrenaline-kick! We werden met een sandbuggy door de woestijn gereden, op zich ook al een hele ervaring. Het was een soort achtbaan-idee, met onmogelijke stijle bochten en kuilen.
´s Middags zijn we met de groep van het sandboarden eerst wat gaan eten (en afkoelen in het zwembad van het hostel), daarna deden we een wijn- en piscotour. Ica is namelijk de beste (en misschien ook wel enige echte) wijnstreek van Peru. We hebben dus heel wat wijntjes en pisco´s geprobeerd (de wijnen waren stiekem niet zo heel lekker, maar na een paar pisco´s en een tour over de bodega´s hebben we ons toch goed vermaakt). Na drie bodega´s gingen we ook nog naar een chocoladefabriekje/winkeltje, maar die waren eigenlijk al dicht aan het gaan, dus we werden er vrij gauw weer uitgekickt. In ieder geval echt een superleuke dag gehad!
Gisteren met de bus naar Nazca gereden (waar we nu zitten) om hier een vlucht over de Nazca-lijnen te doen. De Nazcalijnen zijn een soort lijnen en figuren midden in de woestijn. Niemand weet precies waarvoor ze dienen of hoe ze zijn ontstaan, maar men denkt dat het misschien te maken heeft met een oude religie of door E.T.´s is gemaakt (wij denken van niet). We deden het eigenlijk vooral voor de vlucht in het kleine propellorvliegtuigje. We zaten met vijf mensen + de piloot in het vliegtuig, en om de lijnen goed te kunnen zien gingen we extra scheef (met de vleugels verticaal). Dit was sowieso al niet zo heel goed voor onze misselijkheidstoestand, maar toen het meisje voor ons ook nog luidruchtig ging overgeven werkte dat een beetje aanstekelijk. Gelukkig werden we van te voren gewaarschuwd dat we het beste geen ontbijt voor de vlucht konden eten - dus dat is er ook niet uitgegaan.
Gisteren met de bus naar Nazca gereden (waar we nu zitten) om hier een vlucht over de Nazca-lijnen te doen. De Nazcalijnen zijn een soort lijnen en figuren midden in de woestijn. Niemand weet precies waarvoor ze dienen of hoe ze zijn ontstaan, maar men denkt dat het misschien te maken heeft met een oude religie of door E.T.´s is gemaakt (wij denken van niet). We deden het eigenlijk vooral voor de vlucht in het kleine propellorvliegtuigje. We zaten met vijf mensen + de piloot in het vliegtuig, en om de lijnen goed te kunnen zien gingen we extra scheef (met de vleugels verticaal). Dit was sowieso al niet zo heel goed voor onze misselijkheidstoestand, maar toen het meisje voor ons ook nog luidruchtig ging overgeven werkte dat een beetje aanstekelijk. Gelukkig werden we van te voren gewaarschuwd dat we het beste geen ontbijt voor de vlucht konden eten - dus dat is er ook niet uitgegaan.
Een van de Nazca-figuren; de condor
Gisteravond zaten we rond 7 uur met 2 Nederlanders en een Fransman ergens wat te eten, toen we dachten dat er opeens een hele grote vrachtwagen voorbijkwam denderen of iets dergelijks. Toen het trillen aanhield en steeds erger werd keken we allemaal verschrikt op en hadden we door dat het een aardbeving was. Iedereen rende naar buiten (de huizen zijn hier btw. ook niet zo sterk als in Nederland, dus het instortingsgevaar is sowieso al wat groter), maar gelukkig was het maar een kleine schok; 4.9 op de schaal van Richter. Het epicentrum lag een paar km ten noorden van Nazca, in het dorpje Palpa. Gelukkig is er verder niks ernstigs gebeurd, maar het was wel even schrikken, met die aardbeving in Pisco in ons achterhoofd.
Laat de berichtjes trouwens komen, dat vinden we erg leuk om te lezen!
Groetjes, en tot de volgende keer!
Peter en Loes
Skype: 
Daan en Willemijn's weblog:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten