Het is alweer een tijdje geleden dat we een berichtje hebben gepost, maar we zijn (voor het eerst deze reis eigenlijk) tegen een aantal problemen aangelopen. Daar later meer over, we zullen eerst vertellen over de rest van Vilcabamba, Kerst in Cuenca en ons eerste stukje Peru. (foto´s zijn hier te vinden)
Nadat we in Vilcabamba voor de tweede keer van hostel gewisseld waren, besloten we dat we een goede keuze hadden gemaakt. Zoals sommigen al zeiden - we waren toen even geen echte backpackers, met ons zwembad, jacuzzi (met tv en dvd´s), turks stoombad en sauna.
Paardrijden door de Andes
De dag daarna hebben we een fullbody-massage genomen ($10) en rond een uur of 12 vertrokken naar Loja, om daar alvast wat kerstcadeautjes te kopen.
De 23e werden we uitgenodigd door de familie van onze vriend Moises uit Quito om ´s avonds wat met hun te eten. Vervolgens zijn we nog naar de zondagavondmis gegaan in de cathedraal. We hebben zelfs nog een Cuenca-tour-by-night gedaan met de nichtjes/zus van Moises. De 24e hebben we uitgebreid gelunched en gekerstdineerd met dezelfde familie, inclusief echte pabo (kalkoen). Na het eten kwam natuurlijk de karaoke tevoorschijn... joepie! We hebben een show van onze zangkunsten op meesterlijke wijze weten te ontwijken :)
Om twaalf uur op kerstavond is het hier eigenlijk net nieuwjaar: kussen, toosten met champagne en zelfs een beetje vuurwerk.
Op eerste (en blijkbaar enigste) kerstdag zijn we met Loes´ gastgezin uit Quito naar Parque Nacional Cajas gegaan, waarna we (alweer) uitgenodigd werden voor een lunch met de familie. Het was natuurlijk wel leuk om kerst te vieren met mensen die je kent, maar we misten de gezelligheid en familie van thuis. Hierna hebben we natuurlijk even naar huis gebeld om iedereen een fijne kerst te wensen - thuis hadden ze het kerstmaal allang op. ´s Avonds zijn we nog even langsgegaan bij Nellie Haassen - jaja, een echte Nederlandse (die tegenwoordig in Cuenca woont). Zij had samen met haar man een manier ontwikkeld om zelf gevulde chocolaatjes te maken, lekker voor Peter :P
Rond een uur of 11 waren we terug in ons hostel. Peter bleef in het hostel terwijl Loes nog even met Moises wat ging drinken. Toen ze terugkwamen bij het hostel met de auto maakte Loes de poort van het hostel open- dit duurde helaas iets te lang omdat de sleutel niet werkte. Opeens kwamen er 2 jongens op ze af, waarvan er één zijn hand onder zijn vest verborg. Ze eisten al onze waardevolle spullen. Loes heeft meteen haar camera gegeven (het geheugenkaartje met foto´s mocht ze er wel uithalen) en al haar contant geld. Eén van de overvallers begon zelfs haar ring van haar vinger te trekken. Verder is Moises niks kwijtgeraakt - gelukkig hebben ze zijn autosleutels niet gevonden.
Natuurlijk zijn we super geschrokken van dit voorval - wie weet wat er had kunnen gebeuren - vooral erna zit de schrik er flink in. We weten niet of ze echt een wapen bij zich hadden, maar toch is het echt eng in zo´n situatie (ze kunnen trouwens sowieso hun vuisten nog gebruiken). Het is nu (voor Loes iig) wel (nog) eng(er) om over straat te lopen - zeker ´s avonds. De volgende ochtend zijn we gelijk naar het politiebureau gegaan om aangifte te doen. Ze kunnen er verder niks aan doen, maar deze verklaring heb je nodig voor de verzekering.
Met oud-en-nieuw hebben we met Susan, een Nederlandse vrouw waarmee we emailcontact hebben gehad, afgesproken om in Celendín te zijn, een dorpje in het noorden van Peru. Vanuit Cuenca namen we de bus naar Machala, vanwaaruit we de grens over zijn gestoken naar Peru. We kwamen terecht in Tumbes, net over de grens. Omdat het pas 17.00 was wilden we nog een stukje verder reizen naar het zuiden. Om niet al te laat aan te komen, wilden we graag direct een bus hebben die naar Piura ging (het lukte uiteindelijk om om 19.00 te vertrekken). Rond half 1 ´s nachts kwamen we aan, en doordat de bus een beetje vol zat, duurde het even voordat we uit konden stappen. Toen we naar buiten kwamen, stond de bushulp (die je bagage onderin de bus stopt en je kaartje controleert etc.) al klaar met onze tassen, wat normaal niet zo is. We namen gelijk een taxi naar hostal ´Aruba´ (vies, harig maar wel goedkoop). Daar kwam Peter erachter dat zijn wandelschoenen, die normaalgesproken aan de zijkanten van z´n rugzak zaten gegespt, er vanaf waren gejat. We hopen dat de bushulp blij is met Nordic Walking schoenen maatje 45 - ze waren bovendien erg mooi! Intussen doet Peter geen spullen meer aan de buitenkant van zijn tas, en gaan we onze raincover meer gebruiken tijdens busritten.
De volgende dag namen we om 10.45 de bus naar Chiclayo, het leek allemaal vloeiend te gaan, totdat Peter er na een half uur achter kwam dat zijn paspoort kwijt was. Natuurlijk eerst gestresst alle bagage goed doorzocht, maar hij was (en is) er echt niet. In het midden van de woestijn zijn we uitgestapt en de eerstvolgende bus terug naar Piura gepakt. Eerst hebben we goed in hostel Aruba gekeken, maar daar was ie niet. De laatste keer dat Peter zijn paspoort heeft gezien was in de avondbus tussen Tumbes en Piura (om de eerste mooie stempels te aanschouwen). We dachten dus dat het paspoort (met daarbij een traveler´s cheque van $50) nog in die bus lag, en uit zijn zak is gevallen oid. De rest van de dag hebben we gespendeerd met het zoeken van de desbetreffende bus - eerst naar het adres op het buskaartje, vandaaruit doorverwezen naar een ander dorp (Sullana), daar 2 uur op een mototaxi rondgecrosst (ohja, inclusief al onze bagage.. relaxt), aan mensen gevraagd, gebeld, bussen doorzocht enz. enz. Helaas hebben we de goede bus niet kunnen vinden, en op het laatst spraken we de eigenaar van buscooperación ´Estrallita II´, die zei dat onze bus waarschijnlijk zijn buskaartjes gebruikte - fijn. Vervolgens met de mototaxi naar de politie gegaan om een verklaring te krijgen, die oa. nodig is om je te identificeren en om een nieuw paspoort aan te kunnen vragen (ze hadden bij de politie een heel hip typapparaat; een typmachine). Moe en onvoldaan teruggekeerd naar Piura, wederom in hostel Aruba. Toen even wat gegeten en op internet nagekeken wat we moeten doen, en welke nummers we moesten bellen.
´s Ochtends (vanmorgen) lukte het eerst niet om de juiste persoon van de Nederlandse ambassade in Lima aan de lijn te krijgen (het is sowieso lastiger op vrijdag, dan kun je namelijk alleen tussen 8.30 en 9.00 bellen..), maar gelukkig lukte het uiteindelijk toch. Het was een erg aardige en behulpzame vrouw, en ze vertelde dat we onze reis voorlopig gewoon voort kunnen zetten zoals we dat anders zouden doen. Tegen de tijd dat we in Lima komen, moeten we bij de ambassade langs om een noodpaspoort aan te vragen (kost 190 Sol [€40] en vier dagen). Daarna moeten we langs bij migraciones om een nieuw visum aan te vragen. Uiteindelijk wat meer tijd dan we in Lima hadden gepland, maar gelukkig wordt ons reisplan nu niet helemaal door de war geschopt. Nadat we gerust gesteld waren, hebben we (weer) de bus genomen naar Chiclayo. Een rit door een kaal stuk woestijn die we nu wat beter konden bekijken - best wel mooi met allemaal fata morgana´s enzo. Helaas hebben we geen foto´s voor jullie kunnen nemen (zie bovenstaande redenen).
Vandaag hebben we in Chiclayo een zoektocht gestart naar een nieuwe camera voor Loes. Met de taxichauffeur eerst een goed hostel gevonden, en aan hem gevraagd of hij misschien een goede plaats wist waar we een goedkope camera konden vinden. Mercado negro was geen probleem, daar is onze camera immers ook nu ;) Hij kende inderdaad iemand, die ons een stuk of 3 of 4 camera´s liet zien (we zaten overigens wel in de taxi, zijn niet zelf over die markt gaan wandelen - schijnbaar is het redelijk gevaarlijk). Geen van alle beviel 100%, dus gingen we naar gewone witte markten om verder te zoeken. Uiteindelijk is dit gelukt, en het is... jawel... dezelfde camera! (alleen dan in het Engels of Spaans, want Nederlandsch kent ie niet). Met uiterste voorzichtigheid hebben we het geld (800 Sol) in etappes naar de winkel gesluisd en voorlopig blijven we ook nog even extra voorzichtig. Meer pech is namelijk niet echt gewenst.
Verder vanavond voor het eerst Chifa geprobeerd; Zuid-Amerikaans Chinees eten - lekker!
We zijn nu weer wat gerustgesteld en morgen proberen we Celendín te bereiken, via Cajamarca. Het volgende berichtje is hopelijk wat positiever, met onze bevindingen van de rest van Noord Peru.
Verder willen we iedereen natuurlijk een goed, gezond en veilig ( ;-) nieuwjaar wensen!
Veel liefs,
Peter en Loes
Skype: 
Daan en Willemijn's weblog: