Welkom op onze weblog!

Hoi, welkom op onze Zuid-Amerika site, nu kun je ons hier volgen tijdens onze reis door Ecuador, Peru, Bolivia en Chili! Hieronder kun je onze berichten lezen en voor foto's kun je hier kijken!
Laat ook even een berichtje achter op ons gastenboek!






donderdag 21 februari 2008

Terug in Nederland

Zoals de meesten van jullie intussen wel weten, zijn we intussen weer terug in Nederland vanwege gezondheidsproblemen in de familie. Helaas hebben we onze reis niet kunnen afmaken, misschien gaan we ooit nog wel eens terug om wel de Galapagos, de Incatrail, jungle en salar de uyuni te zien.
Bedankt voor al jullie gastenboekberichtjes, mailtjes en voor het lezen van onze website. Je kunt ons nog steeds altijd bereiken op peterenloes1@gmail.com of onze eigen emailadressen.

groetjes,
Peter en Loes


---

dinsdag 29 januari 2008

Pure zuurstof, loeiende sirenes.. en Machu Picchu

Hoi lieve mensen!

Weer tijd voor ´n korte update over ons doen- en laten in Cuzco, Peru. Zoals sommigen van jullie misschien wel weten is onze 4-daagse incatrail naar Machu Picchu in het spreekwoordelijke water gevallen, als gevolg van een vrij ernstig geval van hoogteziekte. Na ons vorige berichtje vanuit Nazca zijn we in één ruk doorgereisd naar de bergen (van 0-3300 mtr in 1 busrit), wat uiteindelijk niet zo goed bleek voor Peters welzijn. Hier komt de korte versie.

Na de eerste dag een beetje rond te hebben gelopen door Cuzco en gebeld met het thuisfront ivm de verjaardag van mama, waren er eigenlijk geen echte problemen - we hadden allebei een beetje een licht hoofd en kortademigheid van het zuurstoftekort. Cuzco is ook een stad die nogal bestaat uit bergjes, dus het zoeken van een goed hostel was nog behoorlijk intensief. De dag erna hebben we ook de hele dag rondgehupst op de souvenirtjes markten die ze hier overal hebben - we hebben intussen een flink pakket van 3,5 kg opgestuurd naar Nederland met cadeautjes en souvenirtjes voor onszelf :) Gecombineerd met het nog verder zoeken naar een beter hostel dan waar we al in zaten (geen warm water, en bovendien nogal muf zonder raam e.d.) was dit ook een beetje een zware dag.
Die nacht heeft Peter de hele nacht heel hard(nekkig) liggen hoesten, en ´s morgens bleek tijdens het douchen dat er ook wat bloed omhoogkwam met het hoesten. Na eerst de reisdokter te hebben geraadpleegd (die een beetje een slecht advies gaf, achteraf gezien) hebben we ´s middags dan toch maar een echte arts gebeld. Toen die kwam bleek dat ik een zuurstofbindingsgehalte van 52% had (terwijl je normaal 90-100% moet hebben) en dat het er allemaal niet zo heel goed voorstond. Vervolgens met slang in mijn neus en loeiende sirenes naar de kliniek gebracht, om daar een uur in een soort zuurstofcabine te liggen. Dit ding simuleerde de omstandigheden van onder zeeniveau, met een heleboel zuurstof erin. En inderdaad, toen ik eruit kwam voelde ik me al een stukje beter. Na wat goede behandeling, eindeloze bloedprikken en infusen die het niet goed deden en met een naald lekker op en neer werden gepompt, nog meer zuurstof, en een paar telefoontjes met het ietwat ongeruste thuisfront ging het na 3 dagen zo goed, dat ik ´s morgens zonder zuurstof mocht, en ´s middags werd ik ontslagen uit het ziekenhuis.


De Grote Zuurstoftank

Tijdens een van de monsters (feces) die ze hadden genomen bleek dat ik bovendien al een tijdje rondliep met een darmparasiet, genaamd Giardia lamblia. In principe niet heel ernstig, maar vooral heel irritant. De pillen die ik daarvoor kreeg veroorzaakten ook een flinke bruine waterval, maar dat is als het goed is nu ook over aan het gaan.

Peter in bed toen het alweer wat beter ging :) zie de vrolijkheid eraf spatten!

Door al dit gedoe hadden we de geboekte Inca Trail dus gemist, waar we in totaal $810 voor hadden betaald, en dat we ook nog eens niet terug konden krijgen omdat we niet 3 dagen van tevoren hadden geannuleerd (wel 2). Erg jammer dus, maar toen we vrijdag (25 jan.) het ziekenhuis uitkwamen hebben we gewoon een treinkaartje naar Aguas Calientes en bijbehorend Machu Picchu gekocht. De entreetickets en bus- en treinkaartjes om terug in Cuzco te komen stonden gelukkig nog wel op onze naam gereserveerd, dus die konden we wel hebben om een dagje MP te zien (waar het natuurlijk uiteindelijk toch om ging). We kregen gewoon de dagtour zoals de rest van de groep dat ook kreeg, de foto´s van dit spectacel laten nog even op zich wachten, maar het was iig best wel indrukwekkend (ook al waren er een beetje veel andere touristen in extra opvallend gekleurde poncho´s aanwezig).
´s Avonds met de ´incatrail-groep´ nog gezellig uitgeweest in de lokale Irish Pub en een of andere vage club hier in Cuzco. We zouden het erg leuk hebben gevonden om vier dagen met ze te hebben opgetrokken, leek een erg toffe groep! Nouja, het zat er gewoon helaas niet in.

De dokter vertelde vandaag verder dat ik géén blijvend letsel over zal houden, en dat we voortaan als we naar grote hoogtes gaan (zoals we bijv. in Bolivia en al eerder bij Lago Titicaca zullen gaan doen), we voorzichtig moeten zijn - niet te veel stijgen in één dag, en als preventie de Diamox pilletjes innemen. Ik hoop echt dat het genoeg is en gaat werken, want Bolivia belooft ook een supermooi land te worden!

Zo, dit was hem weer, we gaan nu gauw naar bed, want morgen staat er een leuke activiteit op het programma; raften! Ik zal het allemaal wat rustiger aan moeten doen, mag mezelf nog niet moe maken, maar het wordt vast tof!
Gauw weer een update en wat foto´s!

ciao,
Peter & Loes

zaterdag 19 januari 2008

Watervallen, sandboarden en aardbevingen

Hey allemaal!

Eindelijk weer een berichtje van ons uit Peru. We zitten inmiddels in Nazca en vanavond nemen we de nachtbus (14 uur) naar Cuzco, om daar de 24e aan de Inca Trail / Machu Picchu te beginnen. Na Chachapoyas, waar we naar de Gocta-waterval en Kuélap zijn geweest en waar we ons vorige berichtje hebben getypt zijn we via Trujillo/Huanchaco, Lima, Pisco en Ica/Huacachina in het zuiden van Peru aangekomen. Ohja, de foto´s staan er nu ook op.

De Gocta-waterval is de op 2-na-hoogste waterval van de wereld, en hij is erg hoog; 771m! De terugwegwandeling (over berghen, daelen en rivieren) was erg nat en behoorlijk vermoeiend, maar wel erg mooi. De volgende dag was Kuelap aan de beurt (dit zijn pre-inca ruines van de Chachapoyas-beschaving). We kregen een rondleiding met een beetje een overenthousiaste gids, maar verder was het wel ok.. Het zijn ruines.

Hierna kwamen we na een lange nachtrit over hobbelige weggetjes weer aan aan de kust; Trujillo. We sliepen in een dorpje genaamd Huanchaco (dit zullen we niet gauw meer vergeten ivm de mensen die uit de minibusjes ´HUANCHACOHUANCHOHUANCHACO!´ riepen :p). Het plan was eigenlijk om hier te gaan surfen, maar dat is er uiteindelijk niet meer van gekomen. Wel hebben we geleerd knooparmbandjes te maken, van een jongen die Alex heette. Toen we onze kunsten in Trujillo in een parkje wilden uitproberen, kregen we gelijk een heel publiek om ons heenstaan - ze vonden het maar wat interessant, van die blonde knappe mensen. Verder is het ook gelukt om nieuwe wandelschoenen voor Peter te kopen.

Na Trujillo gingen we eindelijk richting Lima, waar we ons vnl. hebben bezig gehouden met het aanvragen van een nieuw paspoort voor Peter. Vrijdagochtend gingen we naar de ambassade, en maandag om half 3 zouden we hem kunnen ophalen. Dus alles prima, in het weekend nog oa. naar een markt geweest waar ze nieuwe nieuwe (en ook stiekem niet zo heel nieuwe) spullen verkochten. Verder zijn we ook nog naar Zwartboek geweest in de bioscoop (Lista Negra), wij waren de enigen in de zaal die Nederlands konden. Ook zijn we nog naar de kapper geweest (we hebben voor- en nafoto´s). Wel een beetje eng maar uiteindelijk viel het alles mee. Maandagmiddag kwamen we dus bij de ambassade aan met de mededeling dat we het paspoort op wilden komen halen. Zegt de receptioniste, na even op en neergebeld te hebben met de 12e verdieping, dat de ambassade gesloten is en dat we morgen tussen 9 en 10 maar terug moesten komen. Fijnnn. Weer een dag langer wachten. De volgende dag bleek dat we tóch wel ´s middags naar binnen hadden gemogen, maar dat dit niet helemaal doorgekomen was bij de receptioniste. :/

Vanuit Lima zijn we doorgegaan naar Pisco, waar op 15 augustus 2007 een hele zware aardbeving is geweest (7.9 op de schaal van Richter). Van de gevolgen van deze aardbeving is nog steeds heel veel te merken; overal ingestorte huizen, mensen die in tentjes of hutjes wonen en veel armoede. Veel hotels die in de lonely planet stonden bestonden gewoon helemaal niet meer, het was intussen gewoon een braakliggend stuk land. Behoorlijk heftig om te zien in ieder geval. De mensen van ons hostel waren wel erg blij dat we langskwamen; toerisme is voor hun de beste manier om geld te verdienen.
Vanuit Pisco hebben we een tour gemaakt naar de Islas Ballestas; een 2e poor man´s galapagos (potver, we zijn wel poor). We gingen met een bootje samen met 40 andere toeristen (da´s dan weer wat jammer, maar ok) langs de eilanden varen, waar we heel veel vogels en zeeleeuwen en zelfs dolfijnen hebben gezien. De vogelpoep die op de eilanden ligt wordt van oudsher gebruikt voor bemesting - dit was ook goed te ruiken toen we wat dichterbij kwamen.

De volgende bestemming was Huacachina, een dorpje vlakbij Ica dat als een soort oase in de woestijn ligt. Het dorpje is gebouwd rondom een lagoon (staat ook achterop het 50 sol briefje). Vanuit hier kun je tours boeken om te gaan sandboarden; de bedoeling is om te snowboarden op de zandheuvels in de woestijn. Dit was echter makkelijker gezegd dan gedaan met die planken met riempjes die ze zelf hadden gemaakt. Na een paar keer proberen, zijn we het sandboard dus maar gewoon als slee gaan gebruiken, met je hoofd naar beneden recht de helling af (in plaats van slalommen). Aangezien de hellingen nogal stijl waren (echt meer dan 45º naar beneden) gingen we echt suuuperhard. Echt een adrenaline-kick! We werden met een sandbuggy door de woestijn gereden, op zich ook al een hele ervaring. Het was een soort achtbaan-idee, met onmogelijke stijle bochten en kuilen.



´s Middags zijn we met de groep van het sandboarden eerst wat gaan eten (en afkoelen in het zwembad van het hostel), daarna deden we een wijn- en piscotour. Ica is namelijk de beste (en misschien ook wel enige echte) wijnstreek van Peru. We hebben dus heel wat wijntjes en pisco´s geprobeerd (de wijnen waren stiekem niet zo heel lekker, maar na een paar pisco´s en een tour over de bodega´s hebben we ons toch goed vermaakt). Na drie bodega´s gingen we ook nog naar een chocoladefabriekje/winkeltje, maar die waren eigenlijk al dicht aan het gaan, dus we werden er vrij gauw weer uitgekickt. In ieder geval echt een superleuke dag gehad!

Gisteren met de bus naar Nazca gereden (waar we nu zitten) om hier een vlucht over de Nazca-lijnen te doen. De Nazcalijnen zijn een soort lijnen en figuren midden in de woestijn. Niemand weet precies waarvoor ze dienen of hoe ze zijn ontstaan, maar men denkt dat het misschien te maken heeft met een oude religie of door E.T.´s is gemaakt (wij denken van niet). We deden het eigenlijk vooral voor de vlucht in het kleine propellorvliegtuigje. We zaten met vijf mensen + de piloot in het vliegtuig, en om de lijnen goed te kunnen zien gingen we extra scheef (met de vleugels verticaal). Dit was sowieso al niet zo heel goed voor onze misselijkheidstoestand, maar toen het meisje voor ons ook nog luidruchtig ging overgeven werkte dat een beetje aanstekelijk. Gelukkig werden we van te voren gewaarschuwd dat we het beste geen ontbijt voor de vlucht konden eten - dus dat is er ook niet uitgegaan.

Een van de Nazca-figuren; de condor



Gisteravond zaten we rond 7 uur met 2 Nederlanders en een Fransman ergens wat te eten, toen we dachten dat er opeens een hele grote vrachtwagen voorbijkwam denderen of iets dergelijks. Toen het trillen aanhield en steeds erger werd keken we allemaal verschrikt op en hadden we door dat het een aardbeving was. Iedereen rende naar buiten (de huizen zijn hier btw. ook niet zo sterk als in Nederland, dus het instortingsgevaar is sowieso al wat groter), maar gelukkig was het maar een kleine schok; 4.9 op de schaal van Richter. Het epicentrum lag een paar km ten noorden van Nazca, in het dorpje Palpa. Gelukkig is er verder niks ernstigs gebeurd, maar het was wel even schrikken, met die aardbeving in Pisco in ons achterhoofd.

Laat de berichtjes trouwens komen, dat vinden we erg leuk om te lezen!
Groetjes, en tot de volgende keer!

Peter en Loes